شب به سحر رسانده‏ام، دیده به ره نشانده‏ام

 گوش به زنگ مانده‏ام، جمعه عهد بسته را

 این دل صاف، كم كمك شده‏ست، سطحى از تَرك

 آه! شكسته‏تر مخواه آینه شكسته را

پ.ن: از یکسالگی اینجا  گذشته است.منتظر جمعه ای بودم برای گفتن بدرود....

حلال کنید ما را...چشمانتان به خانه امن الهی  روشن شد ، مرا از یاد نبرید!

التماس دعا!

نوشته شده به وقت امروز در ذهن دیروز (4 تیر 1387 مصادف با بیست جمادی الثانی 1429)

در و ديوار مكه را آيينه بندان كنيد. آسمان مكه را ستاره باران كنيد.امشب حوريان بهشتى، ملكوت را آذين بسته ‏اند و بى تاب ديدار بانوى هر دو عالمند. كوثر بال در بال ملائك هفت آسمان راه را مي پيمايد تا زمين را با شميم حضورش عطر آگين كند.

نداى وحى در آسمان مكه طنين انداز مي شود كه ‏اى محمد « انا اعطيناك الكوثر »

وه چه تماشايى است چهره‏ ى اين كوثر بهشتى. آه چه معصومانه بر روى مادر لبخند مي زند.

چه آرام محاسن پدر را نوازش مي كند و مصطفى صلى الله عليه و آله چه عاشقانه گونه‏ ى به گل نشسته‏ اش را بوسه گاه خويش قرار مي دهد.

آرى تاريخ در دستان كوچك اين كودك آسمانى است.