گاهی میان یک درود و بدرود فقط دومین حرف الفبای کودکی فاصله می اندازد…

گاه تفاوت ها به همین سادگی است … با خنده ای حل میشود و هیچ تفکری را جای بهانه نیست.

ولی گاه تفاوت ها وسیع تر از این حرفهاست . میان خیابان کودکی و بن بست های جوانی… نه، بن بست نه. کوچه های تو در تو .

و وقتی درگیر میشوی بین سوال های بی جواب… دیگر آشفتگی دلیل بر آرامش ، صبر نشانه یقین و تلاش حتی شاید برهانی نباشد برای رسیدن. خسته ام… تک تک سلولهایم خستگی را نفس میکشد…

فرار را راه چاره ای نمیدانم ولی ؛ میروم تا رسیدن به اوج. جایی نزدیک خدا. کعبه مقصود ؛ جایی که طواف عشق به انتظار نشسته ؛ میروم شاید رفتن راه حلی باشد برای رسیدن… رسیدن به همان سپیدی که تو فریادش میزدی.

زمان بدرود روز آمدن موعود را نشان میدهد.جمعه… این هم نشانه خوبی است.

به فال نیک میگیریم…

حلال کنید بدی ها را که از وجود ناپاک سرچشمه میگرفت .

… باشد که رستگار شویم.