آیه های اشک

آیه بیست و ششم

potlog — Fri, 27 Jun 2008 13:58:18 GMT

آیه آخر

شب به سحر رسانده‏ام، دیده به ره نشانده‏ام

گوش به زنگ مانده‏ام، جمعه عهد بسته را

این دل صاف، كم كمك شده‏ست، سطحى از تَرك

آه! شكسته‏تر مخواه آینه شكسته را

پ.ن: از یکسالگی اینجا گذشته است.منتظر جمعه ای بودم برای گفتن بدرود....

حلال کنید ما را...چشمانتان به خانه امن الهی روشن شد ، مرا از یاد نبرید!

التماس دعا!

آیه بیست و پنجم

potlog — Wed, 25 Jun 2008 07:50:55 GMT

نوشته شده به وقت امروز در ذهن دیروز (4 تیر 1387 مصادف با بیست جمادی الثانی 1429)

در و ديوار مكه را آيينه بندان كنيد. آسمان مكه را ستاره باران كنيد.امشب حوريان بهشتى، ملكوت را آذين بسته ‏اند و بى تاب ديدار بانوى هر دو عالمند. كوثر بال در بال ملائك هفت آسمان راه را مي پيمايد تا زمين را با شميم حضورش عطر آگين كند.

نداى وحى در آسمان مكه طنين انداز مي شود كه ‏اى محمد « انا اعطيناك الكوثر »

وه چه تماشايى است چهره‏ ى اين كوثر بهشتى. آه چه معصومانه بر روى مادر لبخند مي زند.

چه آرام محاسن پدر را نوازش مي كند و مصطفى صلى الله عليه و آله چه عاشقانه گونه‏ ى به گل نشسته‏ اش را بوسه گاه خويش قرار مي دهد.

آرى تاريخ در دستان كوچك اين كودك آسمانى است.

خوش آمدى اى اختر تابناک آسمان ولایت

قدومت ‏ستاره باران

پ.ن : مادر اى غنچه ‏ترين گل گلستان محبت! فرزندت، به فدايت‏.

آیه بیست و چهارم

potlog — Tue, 03 Jun 2008 10:54:18 GMT

تشنه بودم، اما تو که حرف میزنی دلم نمی آید حتی یک لحظه حرفت رو قطع کنم!رسیدی به جمعه شب و زیارت آل یاسین و گفتی:

"مرضیه ، اون شب از ته دل واست کربلا رو خواستم!"

تو فقط حرف میزدی و من که ندیده ، عاشق رفتنم ، رفته بودم توی خیال!

بوس آخر شب و شب بخیر...

یکی از اقواممان که بنده خدا خیلی دلش میخواهد برود کربلا و هر بار بنا بر هر دلیلی نمیشود...تازه از سفر برگشته بود، داشت سوغاتی ها را میداد.

به من که رسید یه ظرف بزرگ آب رو گذاشت جلوم! گفت : این آب فرات...فقط برای تو آوردم...آب رو آورد نزدیک...خیسی لب هامو حس کردم...

صدای زنگ موبایل...نماز صبح.. و من که .دیگر تشنه نبودم!

پ.ن: من تشنه رفتنم...هر سال این روزها که می شود، قولم به حضرت فاطمه (س) یادم می آید ... امسال هم سر قولم هستم، تو هم سر قولت هستی؟

آیه بیست و سوم

potlog — Fri, 30 May 2008 06:22:15 GMT

کسی آرام می آید ، نگاهش خیس عرفان است؛

قدم هایش پر از معنا ، دلش از جنس باران است؛

کسی فانوس بر دستش ، بسان نور می آید؛

امید قلب ما روزی ، ز راه دور می آید؛

دلم برای آمدنش تنگ شده بود ، برای دعاهای ندبه اول صبح میان خنکای مسجد الحرام.حتی برای چشم های خوابالودی که به زور میخواند :

این الشموس الطالعه این الاقمار المنیره این الانجم الزاهره ...

دلم برای آمدنش تنگ شده است!

آیه بیست و دومم

potlog — Wed, 07 May 2008 07:33:53 GMT

خواب خوب خدا!

دلم گرفته بود ... همه زنگ میزنن واسه حلالیت طلبی مکه و خداحافظی...

سرمو گذاشتم رو بالشم و زیر لب غر غرهامو واسه خدا حواله میکردم که خوابم برد!

]اپیزود اول[ : دراز کشیده بودم تو اتاقم و از شدت گریه بالش م خیس خیس بود!یهو یه صدا اومد که بلند شو...پاشو میبریمت با خودمون! دستمو با عصبانیت گرفت...وبرد!

]اپیزود دوم[: میفهمیدم از دــستم ناراحته.کفر گفته بودم از نوع مطــــــــلقش!انداختم پایین..وسط بقیع...باورم نمیشد. همه کبوترهای بقیع رفته بودند پشت میله ها و من وسط خــاک ها تکیه داده بودم به عظمت خدا!

قدرت تکلمم به صفر رسیده بود.حرف میزدم منتها صدام به گوش خودم هم

نمیرسید.دستمو حائل بدنم کردم که از جام بلند بشم...فلج شده بودم انگار. زدم زیر گریه...لابلای اشک های آمده و نیامده ، خانومی از آن دور آمد .سبزِ سبز بود...آمد جلــــــــو. بلندم کرد.دستشو گذاشت زیر چونه ام.سرم رو آورد بالا...نور سبزش تو چشمای خیسم ذوب شد.اشـــــــکام رو پاک کرد.با صــــدای مهربونش گفت : مرضیه ، یعنی کســـی که ازش راضی هستن! پس بخـــند، گریه نکن.تو الان پیش مایی...پس تو هم راضی باش!

]اپیزود سوم[: دراز کشیده بودم روی تختم...لبخند روی لب...و راضی!

پ.ن: خدا خودش دست مرا گرفت و برد گذاشت توی بقیع!

آیه بیست و یکم

potlog — Sun, 27 Apr 2008 05:46:18 GMT

رفته بودیم زیارت قبولی اسما، همبازی شیطنت های دبیرستان!

هر چند سیاه شده بود و لاغر اما رکورد من هنوز سرجایش بود!

آرامش نگاهش نظرم رو جلب میکرد، حرف نمیزد برعکس تمام آنهایی که رفته اند و برگشته اند و حالا به اندازه یک دنیا برایت حرف دارند!

تو سکوت حرفهای اون و شلوغی دیگران رفتم توی دنیا خودم

...یاد روز ثبت نامش افتادم...اتفاقی باهاش تماس گرفتم و گفتم : اسما ، دارم میام ببینمت...کلاس نداری؟ وقتت آزاده؟

با شوق زیادی که کمتردر وجود این بشر! دیده میشد نقریبا فریاد کشید و گفت: مرمر بدو بیا که کارت دارم!

و من بی خبر از همه جا رفتم...

از دور همدیگه رو دیدیم. به یاد دبیرستان و شلوغی های دخترونه ش پریدیم تو بغل همدیگه ، اما خیلی زود ، قبل از اینکه از اشتیاق دیدنش حتی یه قطره اشک جاری بشه دستمو کشید و با هم رفتیم آموزش دانشگاه...

هر چقدر اصرار کردم چیزی نگفت.وقتی رسیدیم تازه دوزای ام افتاد که آمده برای سفر حج دانشجویی ثبت نام کند، زل زدم توی چشم هایش و گفتم: زیارتت قبول حاج خانوم...گفت: اذیت نکن،هنوز مرحله ثبت نامه اما راستشو بخوای تو رو آوردم که خدا دعوت نامه م رو امضا کنه...

از اونجا به بعد ، حرفهایی که گفتم و گفت و هیچ نفهمیدم...

رفته بودم توی عالم خودم...یاد تنهایی های شبانه ام با خدا که خیلی وقت بود رفته بودند توی صندوقچه زمان و خبری ازشان نبود...و حالا یکهو همگی انگار بر من هجوم آورده باشند!

هفته بعد بود گمانم...تماس گرفت این بار با شوقی بیشتر...مرمر اسمم در اومد...

زیارت قبول ، حاج خانوم ...

آیه بیستم

potlog — Tue, 04 Mar 2008 09:52:18 GMT

خط خطی های بعد از سفر

اعمالمونو تموم کرده بودیم ، دو گروه شدیم...یه سری موندن مسجد الحرام بری نماز جماعت و یه عده هم ،که منو لابلاشون میشد پیدا کرد ، از خستگی تموم پیچ و و مهره های تنمون به جیر جیر افتاده بود راهی هتل شدیم ، خسته تر از اون بودم که بخوام لباسامو عوض کنم.

با همون لباسای احرام شیرجه زدم روی تخت .منم که خوش خواب...زود خوابم گرفت!

...

دستای سردمو گرفت تو دستش و با دست دیگه آروم سرمو آور بالاو گفت :

-این دستا اینجوری نبود!پس کو اون لبخند روی لبت ؟ اشک چشمات چرا خشک شده؟

پرسید از من و من و من...

و من که مثله همیشه مهر سکوت روی لب فقط نگاهش میکردم...به سختی لب هام از هم باز شد و گفتم:

-خورد شدم.شکستم زیر بار گناه.گناهی که جرمش عاشقی بوو و معشوقش خدای پروانه ها...

[نوای آروم کلماتم به فریاد تبدیل شده بود]

-این گناهه؟ این جرمه؟؟؟

لبخند آروم لب هاش ناخودآگاه منو به خودم آورد، بقیه حرفامو قورت دادم و منتظر موندم تا جوابمو بگیرم، از کلماتش همینا رو یادم مونده که گفت :

-راستی میدونی یه امانتی پیش من داری ، مرمر؟

...

-مرمر ... خانومی...پاشو ... مامانت تماس گرفته.پاشو.میخواد زیارت قبولی بگه.

پ.ن: فردای اون خواب عجیب موقع خوردن صبحونه دیدمش.، خبر نداشتم از اومدنش و دعوت شدنش...

خوابمو که واسش تعریف کردم خندید و گفت :

به وقتش مرمر خانوم...امانتی رو میدم.

هنوزم که هنوزه وقتش نشده!

بعد نوشت: سهم من و تو در کشتار مردم مظلوم فلسطین چقدر است؟

شما دوست عزیز با تحریم کالاهای اسرائیلی و کالاهای شرکت های مدافع و حامی این رژیم می توانید سهم کوچکی از مبارزه با کفر و شر داشته باشید.

آیه نوزدهم

potlog — Fri, 25 Jan 2008 13:31:18 GMT

سفر به روایت تصویر

آیه هجدهم

potlog — Thu, 10 Jan 2008 11:49:12 GMT

...چراغ قرمز میشود.پایم میرود روی پدال ترمز...چشمهایم خیره میشود به پلاکارد هایی که آن بالا با حرکت باد می آیند و میروند.

...دست‌هام توی تاریکی رفتند سراغ خاطره‌ی زنجیر کوچکی که بابا، بعد از کلی اصرار برایم خریده بود؛ زنجیر، دسته‌ی چوبی سبز رنگی داشت، با تکه‌هایی‌ش که رنگ نشده بود؛ همان زنجیر چندسالی جور دست‌ها و شانه‌های کودکی را کشید، که لابه‌لای رویاها و واقعیت‌های هر محرم، ابوالفضل را شبیه مرد قدبلند تعزیه‌ی فامیلی‌شان تصور می‌کرد و هر عاشورا، با آن که می‌دانست علی‌اصغری که دارد الان روی دست امام‌ حسین تعزیه شهید می‌شود، چند دقیقه‌ی بعد کنار سفره‌ی قیمه‌ی هر عاشورای میزبان خواهد نشست، اما باز با صدای گریه‌ی زن‌های اتاق بغلی، برای اصغر تعزیه بغض می‌کرد و تلاش می‌کرد گریه کند. کودک نمی‌دانست چرا برای علی‌اصغر فامیلی بغض می‌کند؛ علی‌اصغری که اتفاقا هر سال هم عوض می‌شد ... اما بغض، همان بغض بود.
حالا اما محرم دوباره آمده است؛ با همان بوی آشنا و غریب همیشگی؛ چیزی مخلوط با دود اسپند و بوی قیمه‌ی نذری خوشمزه‌ی عاشورا و بوی خاک نم‌خورده‌. همیشه محرم چیزی بیشتر است از ده‌ - ‌پانزده روز عزاداری و مشکی‌پوش بودن برای آدم‌هایی که قرن‌ها پیش در یک نبرد، شهید شده‌اند. فرقی هست لابد بین این همه کشته و حتی شهید در همه‌ی طول تاریخ، با شهدای عاشورای حسین (ع). لابد چیزی در آن دست‌های جنگنده اما رو به آسمان بوده، که دست‌های ما هنوز می‌جویدشان.

...چراغ سبز میشود.پایم میرود روی پدال گاز و ذهنم که بدجور درگیر شده؛

خدا کند عاشورای امسال هم آن شوق عجیب توی دلم بیفتد. با بغض باشد، چه بهتر!

آیه هفدهم

potlog — Fri, 16 Nov 2007 11:57:20 GMT

بیا از امروز تا اون روز با پانتومیم لب هامون با هم حرف بزنیم.

پ.ن:درگوشی های من با خدا.